ห้องผู้ป่วยห้องหนึ่งไม่มีคนไข้ มีแต่เตียงเหล็กที่เรืองแสงสีแดงอยู่กลางความมืด แสงนั้นไม่ได้มาจากเครื่องมือแพทย์ แต่มาจากหลอดนีออนที่ถูกดัดขึ้นเป็นรูปเตียง วางไว้ตรงจุดที่เตียงจริงเคยตั้งอยู่ คนที่เดินผ่านมักหยุดตรงประตู ก่อนจะรู้ตัวว่ากำลังกลั้นหายใจ
ตึกนี้คือ St. Vincent Medical Center โรงพยาบาลเก่าทางตะวันตกเฉียงเหนือของดาวน์ทาวน์ลอสแอนเจลิส ปิดตัวไปแล้วหลายปี ช่วงนี้มันไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่ควรเป็น สตูดิโอ House of Art and Dreams ชวนศิลปิน 70 คนเข้าไปอยู่ในห้อง 80 ห้อง แล้วเปลี่ยนแต่ละห้องเป็นงานศิลปะจัดวาง งานนี้ชื่อ Hospital of Emotions เปิดให้เข้าชมถึงสิ้นเดือนกรกฎาคม
โจทย์ของทั้งตึกมีอยู่แปดคำ ความสุข ความรัก ความกลัว ความโกรธ ความหวัง ความเศร้า ความเห็นอกเห็นใจ และความยืนหยัด ศิลปินแต่ละคนได้รับอารมณ์หนึ่งไปครองห้องหนึ่ง สิ่งที่คนดูทำคือเดินจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง เหมือนเดินผ่านสภาวะจิตใจทีละสภาวะ ไม่ใช่ดูภาพบนผนัง แต่ยืนอยู่ข้างในมัน
ห้องผ่าตัดห้องหนึ่งถูกแทนที่ด้วยดอกไม้สด Lisa Waud ปูพื้นและผนังด้วยดอกไม้จนเตียงผ่าตัดหายไปใต้กลีบและก้าน อารมณ์ที่เธอได้รับคือความสุข และเธอเลือกวางมันไว้ในห้องที่เคยเป็นที่ของความเจ็บปวดที่สุด ความขัดแย้งนั้นไม่ได้ถูกอธิบาย มันแค่อยู่ตรงนั้นให้คนรู้สึกเอง
อีกห้องหนึ่ง Greg Corbino สร้างป่าทั้งป่าขึ้นจากกระดาษลัง ต้นไม้ไร้ใบยืนเรียงกันในห้องที่แสงสลัว เขาได้รับคำว่าความหวัง ซึ่งฟังดูสวนทางกับป่าแห้งที่ดูเหมือนตายไปแล้ว แต่พอมองนานขึ้น จะเห็นว่ากระดาษลังคือวัสดุที่ถูกทิ้ง ถูกนำกลับมาตั้งใหม่ให้ยืนได้อีกครั้ง ความหวังในที่นี้จึงไม่ใช่สิ่งสวยงาม มันคือสิ่งที่ยังยืนอยู่ทั้งที่ควรจะล้ม
ความเห็นอกเห็นใจถูกตีความหลายทางในตึกนี้ Ginger Pearson วางตุ๊กตาหมีสีสันขนาดเท่าห้องไว้ตัวหนึ่ง ใหญ่จนคนที่เข้าไปกลายเป็นเด็กตัวเล็กอีกครั้ง ขณะที่อีกห้อง Nap ให้ร่างมนุษย์สวมหน้ากากนกยืนอยู่ในฉากป่า เงียบและไม่เร่งเร้า สองห้องนี้ใช้คำเดียวกัน แต่พาไปคนละที่ ห้องหนึ่งอบอุ่นจนเกือบล้น อีกห้องนิ่งจนต้องค่อยๆ เข้าใกล้
ห้องที่ค้างอยู่ในความคิดนานที่สุดอาจเป็นห้องของ Alison Rebar ที่ปล่อยให้มอสและดอกไม้งอกคลุมเฟอร์นิเจอร์และผนัง ราวกับธรรมชาติค่อยๆ ยึดพื้นที่คืนจากมนุษย์ อารมณ์ที่เธอได้คือความยืนหยัด และเธอเลือกเล่ามันด้วยสิ่งมีชีวิตที่เติบโตช้าที่สุด สิ่งที่ไม่ต่อสู้ ไม่รีบร้อน แต่ไม่เคยหยุดขยายตัว
สิ่งที่งานนี้ทำได้ดีคือการใช้ตัวอาคารเป็นส่วนหนึ่งของงาน โรงพยาบาลเป็นที่ที่คนเผชิญความกลัว แต่ก็เป็นที่ที่คนกลับมาเห็นว่าอะไรสำคัญจริง ทีมภัณฑารักษ์เขียนถึงงานนี้ไว้ว่าเป็นการย้ายจุดสนใจจากการรักษาร่างกาย ไปสู่การได้อยู่กับอารมณ์และทำความเข้าใจมัน เมื่อพื้นที่ที่เคยมีหน้าที่ชัดเจนถูกถอดหน้าที่นั้นออก มันเปิดให้ความรู้สึกเข้ามาแทน คล้ายกับที่บางคนเปลี่ยนห้องน้ำให้กลายเป็นผืนผ้าใบ พื้นที่ธรรมดาที่สุดกลับกลายเป็นที่ที่เรื่องเล่าเกิดขึ้นได้
เมื่อสิ้นเดือนกรกฎาคม ตึกนี้จะกลับไปเงียบอีกครั้ง ดอกไม้จะเหี่ยว มอสจะถูกเก็บ หลอดนีออนจะดับ สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ใช่ห้องแปดสิบห้อง แต่คือคำถามที่เดินตามคนดูออกมาว่า อารมณ์ที่เราหลบเลี่ยงในชีวิตประจำวัน จะเป็นอย่างไรถ้าเราต้องยืนอยู่ในห้องของมันจริงๆ
อ้างอิงและภาพจาก House of Art and Dreams รายงานโดย Colossal
Photo credit: Lisa Waud, Greg Corbino, Ginger Pearson, Nap, Alison Rebar, David Otis Johnson / House of Art and Dreams via Colossal
ของชิ้นนี้จากร้าน Portjolio
Daydream Ring Sunflower แหวนดอกไม้ทำมือชิ้นเล็กที่หยิบเอาความสุขแบบเดียวกับห้องดอกไม้ของ Lisa Waud มาไว้บนนิ้ว สีสันและฟอร์มที่ตั้งใจให้ยิ้มได้ในวันธรรมดา
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
