มีศิลปินคนหนึ่งที่ก่อนจะเริ่มวาด เขาเปลี่ยนตัวเองเป็นอย่างอื่นก่อน บางครั้งเป็นบีเวอร์ บางครั้งเป็นตัวละครที่เขาประดิษฐ์ชุดขึ้นเอง แล้วยืนวาดต่อหน้าคนดูในชุดนั้นจนจบงาน วิธีทำงานแบบนี้ฟังดูเหมือนการเล่น แต่สิ่งที่ออกมาบนกระดาษกลับจริงจังกว่าที่คิด
Shintaro Miyake เป็นศิลปินชาวญี่ปุ่นที่ทำงานข้ามไปมาระหว่างการวาดเส้น งานจิตรกรรม ประติมากรรม งานตัดกระดาษ และการแสดงสด ผลงานชุดล่าสุดของเขาในชื่อ May It Still Be a Beautiful Life จัดแสดงที่ Tomio Koyama Gallery ในกรุงโตเกียว ตั้งแต่ปลายเดือนมิถุนายนถึงต้นเดือนสิงหาคม 2026 และเป็นนิทรรศการเดี่ยวครั้งที่แปดของเขากับแกลเลอรีนี้นับตั้งแต่ปี 2003
สิ่งแรกที่สะดุดตาในงานของเขาคือความแน่น เส้นดินสอและดินสอสีถูกวาดทับซ้อนกันจนเกือบไม่เหลือที่ว่าง รูปคนตัวยาว สัตว์ สิ่งมีชีวิตประหลาด อาหาร สถาปัตยกรรม และตัวหนังสือที่เขียนด้วยมือ ทั้งหมดอยู่รวมกันในเฟรมเดียวเหมือนความคิดที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุด ภาพหนึ่งภาพจึงไม่ได้เล่าเรื่องเดียว แต่เล่าหลายเรื่องพร้อมกัน
ความแน่นนี้ไม่ได้มาจากการวางแผน มันมาจากการปล่อยให้มือเดินไปเรื่อยๆ คล้ายกับการเขียนบันทึกที่ไม่รู้ว่าจะจบตรงไหน วิธีคิดแบบปล่อยให้เส้นพาไปนี้ทำให้นึกถึงสิ่งที่เราเคยเล่าถึงใน งานเส้นของ Charles Munka ที่ปล่อยให้การลากเส้นกลายเป็นบทบันทึกของช่วงเวลาหนึ่ง ทั้งสองคนต่างใช้เส้นเป็นเครื่องมือคิด ไม่ใช่แค่เครื่องมือวาด
เรื่องการสวมชุดเป็นตัวละครเป็นส่วนที่ทำให้คนสนใจ Miyake มากที่สุด แต่มันไม่ใช่แค่ลูกเล่น การกลายเป็นบีเวอร์หรือสิ่งมีชีวิตอื่นก่อนวาด เป็นวิธีพาตัวเองออกจากสายตาของผู้ใหญ่ที่คอยตัดสิน เมื่อเป็นตัวละครแล้ว เขาก็มองโลกด้วยสายตาที่ไม่รู้จักกฎ และวาดสิ่งที่เห็นออกมาตรงๆ โดยไม่ผ่านการกลั่นกรองแบบที่คนโตมักทำ
สิ่งที่ทำให้งานของเขาไม่ใช่แค่ภาพเด็กวาด คือเรื่องที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวที่ดูสนุก ผลงานชุดนี้พูดถึงเรื่องใหญ่อย่างชีวิต ความตาย และการรู้จักตัวเอง เรื่องเหล่านี้ถูกห่อด้วยตัวการ์ตูน สีสันสด และอารมณ์ขัน ทำให้คนดูเข้าใกล้มันได้โดยไม่รู้สึกหนัก ความเบาที่ห่อความหนักไว้ข้างใน คือจุดที่งานของ Miyake ทำได้ดีเป็นพิเศษ
ชื่อนิทรรศการ May It Still Be a Beautiful Life บอกท่าทีของเขาได้ดี มันไม่ได้ประกาศว่าชีวิตสวยงาม แต่เป็นคำอวยพรเงียบๆ ว่าขอให้มันยังสวยงามอยู่ คำว่ายังในประโยคนี้สำคัญ เพราะมันยอมรับว่ามีบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป และในความไม่แน่นอนนั้น การวาดต่อไปเรื่อยๆ ก็เป็นวิธีหนึ่งที่ทำให้ยังรู้สึกว่าโลกพอจะทนอยู่ได้
ในงานที่เต็มไปด้วยรายละเอียดจนตาแทบตามไม่ทันแบบนี้ สิ่งที่เหลืออยู่หลังจากเดินออกจากห้องนิทรรศการ อาจไม่ใช่ภาพใดภาพหนึ่ง แต่คือความรู้สึกว่ามีคนคนหนึ่งยังยอมใช้เวลาวาดทุกเส้นด้วยมือ ในวันที่อะไรๆ ก็เร็วและง่ายไปหมด
ติดตามผลงานและนิทรรศการของ Shintaro Miyake ได้ที่ Tomio Koyama Gallery
ของในร้าน Portjolio ที่เข้ากับเรื่องนี้
Postcard “Sunflower” by Naive Flora งานวาดดอกไม้ในแบบ childlike ที่ปล่อยให้เส้นและสีมีความซื่อแบบเด็ก อยู่ในอารมณ์เดียวกับวิธีมองโลกของ Miyake คือไม่กลัวที่จะวาดให้ดูง่ายและจริงใจ
Photo credit: ผลงานของ Shintaro Miyake / Tomio Koyama Gallery
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
