ผ้าใบเป็นสิ่งที่เราคุ้นเคยในสภาพขึงตึงบนกรอบไม้ แบนราบ รอให้ใครสักคนวาดอะไรลงไป แต่ในงานของ Susan Maddux ผ้าใบไม่ได้นอนแบนอีกต่อไป มันถูกพับ ถูกกรีด ถูกซ้อนกันเป็นชั้น จนลุกขึ้นยืนได้ด้วยตัวเอง เหมือนเสื้อผ้าที่ยังจำรูปร่างของคนที่เคยสวมมันไว้
Maddux มาจากสายงานออกแบบสิ่งทอ เธอเข้าใจผ้าในฐานะวัสดุที่มีความจำ พับแล้วเป็นรอย ทับแล้วเป็นร่อง งานของเธออยู่ตรงรอยต่อของสามสิ่ง คือจิตรกรรม สิ่งทอ และประติมากรรม โดยไม่ยอมตกลงไปอยู่ในช่องใดช่องหนึ่งอย่างสมบูรณ์ เชื้อสายฮาวายและญี่ปุ่นของเธอปรากฏอยู่เงียบๆ ในหลายชิ้น บางงานอ้างอิงถึงรอยพับของกิโมโนโดยตรง
สิ่งที่งานของเธอเล่นด้วยตลอดคือความขัดแย้งคู่หนึ่ง ความนุ่มกับความแข็ง ผ้าใบเป็นวัสดุอ่อน แต่พอพับซ้อนกันหลายชั้นมันกลับตั้งตรงและดูมั่นคงเหมือนหิน อีกคู่หนึ่งคือการซ่อนกับการเผย รอยพับแต่ละรอยปิดสีที่อยู่ข้างในไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วเปิดอีกครึ่งให้เห็น คนดูจึงไม่มีทางเห็นทั้งชิ้นในคราวเดียว ต้องขยับตัว ต้องเดินรอบ
ชื่อของแต่ละชิ้นทำงานเหมือนเบาะแสมากกว่าคำอธิบาย ชิ้นหนึ่งชื่อ Uzume ตามชื่อเทพีในตำนานญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับรุ่งอรุณและความรื่นเริง อีกชิ้นชื่อ Shadow Brushes ราวกับบอกว่าสิ่งที่เธอวาดไม่ใช่เส้น แต่คือเงาของการเคลื่อนไหว ส่วน Six Eyes ชวนให้นึกถึงการถูกมองจากหลายทิศพร้อมกัน เธอไม่ได้ตั้งชื่อเพื่อสรุปงาน แต่เพื่อเปิดประตูให้คนดูเดินเข้าไปเดาต่อเอง
หลายชิ้นถูกทำให้มีขนาดใกล้เคียงสัดส่วนของร่างกายคน บางชิ้นซ้อนขึ้นไปสูงหลายฟุตจนต้องเงยหน้ามอง ความสูงระดับนี้ทำให้เรารู้สึกถึงการมีอยู่ของ อีกร่าง ในห้อง ทั้งที่ข้างในมันว่างเปล่า ไม่มีใคร มีแต่ผ้ากับสีและรอยพับ นี่คือจุดที่งานนามธรรมของเธอแตะเข้าหาความเป็นมนุษย์โดยไม่ต้องวาดหน้าตาใครเลย
การทำงานด้วยการพับซ้ำๆ ทำให้ท่าทางของมือกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพสุดท้าย เหมือนศิลปินสิ่งทอหลายคนที่ปล่อยให้กระบวนการเป็นตัวเล่าเรื่อง ไม่ต่างจาก งานทอผ้าที่บันทึกความทรงจำของถิ่นฐาน ที่เส้นด้ายแต่ละเส้นพาเรื่องเล่ากลับมา งานของ Maddux ก็ให้รอยพับแต่ละรอยทำหน้าที่คล้ายกัน มันคือร่องรอยของการตัดสินใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ช่วงหลังเธอเพิ่งกลับจากพำนักทำงานที่ศูนย์ศิลปะ RONDO ในเม็กซิโกซิตี และเริ่มทดลองวัสดุกับลวดลายใหม่ๆ สิ่งที่น่าติดตามไม่ใช่ว่าเธอจะพับอะไรต่อไป แต่คือคำถามที่งานของเธอทิ้งไว้ ว่าเส้นแบ่งระหว่างภาพวาดกับวัตถุ ระหว่างของแบนกับของที่มีปริมาตร จริงๆ แล้วอยู่ตรงไหน และเราจะยังแน่ใจกับมันได้อยู่ไหมเมื่อผ้าใบผืนหนึ่งลุกขึ้นยืนตรงหน้าเรา
ดูผลงานเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ของศิลปิน susanmadduxstudio.com และอินสตาแกรม @susanmadduxstudio
Photo credit: ผลงานของ Susan Maddux / susanmadduxstudio.com
ของชิ้นนี้จากร้าน Portjolio
Daydream Ring Camellia orange แหวนทำมือรูปดอกคามีเลีย ดอกไม้ที่ผูกกับวัฒนธรรมญี่ปุ่นเช่นเดียวกับรอยพับกิโมโนในงานของ Maddux ของชิ้นเล็กที่ทุกความไม่เท่ากันคือร่องรอยของมือคน
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
