พรมเปอร์เซียเป็นของที่เราเห็นจนชินตา ปูอยู่กลางห้องรับแขก ลายซ้ำเป็นระเบียบ สีแดงเข้ม เก่าแต่ยังสง่า เราเดินเหยียบมันทุกวันโดยแทบไม่เคยมองจริงๆ จนกระทั่งมุมหนึ่งของพรมค่อยๆ ยกตัวขึ้น แล้วกลายเป็นหมีตัวเท่าคนจริงที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
นี่คือโลกในงานของ Debbie Lawson ศิลปินที่เกิดในเมือง Dundee สกอตแลนด์ ผ่านการเรียนที่ Royal College of Art และ Central Saint Martins ก่อนมาตั้งหลักทำงานในลอนดอน เธอหยิบพรมโอเรียนทัลที่คนมองว่าเป็นแค่ของตกแต่งพื้น มาหุ้มขึ้นเป็นร่างของสัตว์ป่า ทั้งหมี กวาง เสือดาว และเสือภูเขา ในขนาดเท่าตัวจริง
กระบวนการของเธอไม่ได้เร็วอย่างที่ภาพชวนให้คิด แต่ละตัวเริ่มจากโครงลวดตาข่าย เทปกาว และเรซิน Jesmonite จากนั้นเธอจึงค่อยตัดพรมทีละชิ้นแล้วหุ้มไปตามทุกส่วนของร่าง ทั้งขา หลัง และใบหน้า อย่างประณีตจนผิวดูไร้รอยต่อ ลายพรมวิ่งต่อเนื่องข้ามลำตัวราวกับสัตว์ตัวนั้นถูกทอขึ้นมาจากพรมทั้งผืนตั้งแต่แรก
ในงานอย่าง Persian Bear เธอปล่อยให้หมีทั้งตัวยืนอิสระบนพื้น ส่วน Standing Stag กวางกลับผุดตัวขึ้นมาจากโต๊ะไม้ ครึ่งบนเป็นสัตว์ ครึ่งล่างยังเป็นเฟอร์นิเจอร์ในบ้าน ความน่าสนใจไม่ได้อยู่ที่ฝีมือการหุ้มพรมเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ช่วงจังหวะที่สายตาเราสับสน ว่ากำลังมองของแต่งบ้านหรือมองสิ่งมีชีวิต
สิ่งที่ Lawson เล่นด้วยตลอดคือความขัดแย้งระหว่างของสองอย่าง พรมคือสัญลักษณ์ของบ้าน ความเชื่อง ความสงบ และรสนิยมที่ถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย ส่วนหมี กวาง และเสือคือธรรมชาติที่ควบคุมไม่ได้ เมื่อสองสิ่งนี้รวมร่างกันในชิ้นเดียว คำถามที่ตามมาคือ ตกลงแล้วอะไรกันแน่ที่ถูกทำให้เชื่อง ธรรมชาติที่ถูกจับมาห่อด้วยลายพรม หรือตัวเราที่ชินกับการมีธรรมชาติเป็นเพียงลวดลายบนของใช้
อีกชั้นที่ซ่อนอยู่คือเรื่องของการพรางตัว สัตว์ป่าในธรรมชาติมีลายเพื่อกลืนไปกับสภาพแวดล้อม แต่สัตว์ของ Lawson กลับพรางตัวด้วยลายที่คุ้นเคยที่สุดในบ้านคน มันซ่อนอยู่ในสิ่งที่เรามองข้ามทุกวัน วิธีคิดแบบนี้ทำให้ผลงานของเธอไปไกลกว่าการเป็นของแปลกตา และเข้าไปแตะเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างงานตกแต่ง งานฝีมือ กับธรรมชาติ ในแบบเดียวกับที่ Diana Beltrán Herrera เปลี่ยนกระดาษแผ่นเรียบให้กลายเป็นนกที่ดูเหมือนจะบินได้
ผลงานของเธอถูกเก็บอยู่ในคอลเลกชันหลายแห่ง ตั้งแต่ Saatchi Gallery ไปจนถึง House of Lords และยังคงจัดแสดงต่อเนื่อง ล่าสุดในนิทรรศการเดี่ยวที่หอศิลป์ Sargent’s Daughters ในนิวยอร์ก แต่ไม่ว่าจะวางอยู่ในพื้นที่แบบไหน ตัวงานก็ยังทำงานแบบเดิม คือหยุดคนที่เดินผ่านให้ต้องมองซ้ำ
บางที สิ่งที่งานของ Lawson ทิ้งไว้ ไม่ใช่ตัวหมีหรือกวาง แต่คือความไม่แน่ใจเล็กๆ ครั้งต่อไปที่เรามองพรมใต้เท้าในห้องของตัวเอง เราอาจไม่มั่นใจอีกแล้วว่ามันจะอยู่นิ่งเป็นแค่พื้นให้เหยียบไปตลอด หรือรอวันที่จะลุกขึ้นยืนมองเรากลับ
ดูผลงานเพิ่มเติมของศิลปินได้ที่เว็บไซต์ debbielawson.com
ของงานฝีมือจากร้าน Portjolio
Tatting Hair Pin งานถักด้วยเทคนิค needle tatting ทีละชิ้นด้วยมือ เป็นอีกตัวอย่างของการค่อยๆ ทำเส้นด้ายให้กลายเป็นรูปทรง คนละสเกลกับพรมของ Lawson แต่เป็นความอดทนแบบเดียวกัน
Photo credit: ผลงานทั้งหมดโดย Debbie Lawson (debbielawson.com)
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
