ยืนดูงานของเธอนานพอ คนดูจะเริ่มทำสิ่งเดียวกันหมด นั่นคือเอียงตัวไปมองด้านข้าง เพราะบนผืนภาพที่ดูเหมือนวาดด้วยสีน้ำมันธรรมดา มีบางส่วนที่ยื่นออกมาจริง เป็นผ้าที่ถูกเย็บขึ้นเป็นรูปทรง ปกเสื้อ ตะเข็บ กระดุม บางชิ้นเป็นภาพลวงตา บางชิ้นจับได้
เกมของการแยกว่าอะไรจริงอะไรลวงนี้ คือหัวใจของงานที่ Amelia Cross เรียกว่า sewn painting
Amelia Cross เป็นศิลปินชาวอังกฤษที่อยู่และทำงานในลอนดอน เส้นทางของเธอไม่ได้เริ่มจากห้องเรียนศิลปะ แต่เริ่มจากการตัดเสื้อ เธอเรียนงานตัดเย็บชั้นสูงที่ London College of Fashion ก่อนจะไปต่อปริญญาโทด้านจิตรกรรมที่ Royal College of Art สองทักษะที่ดูไม่เกี่ยวกันนี้ ในที่สุดก็มาเจอกันบนผืนผ้าเดียว
สิ่งที่เธอทำคือวาดภาพเสื้อผ้าและเนื้อผ้าด้วยเทคนิค trompe l’oeil ซึ่งเป็นการวาดหลอกตาให้ของแบนดูมีมิติ แต่แทนที่จะหยุดแค่นั้น เธอเย็บผ้าจริงบางส่วนขึ้นมาต่อกับภาพวาด งานของเธอเลยไม่ใช่ภาพวาดเต็มตัว และไม่ใช่เสื้อผ้าเต็มตัว มันค้างอยู่ตรงกลางระหว่างสองอย่าง
ในงานชื่อ The Pair ผ้าที่พาดอยู่ดูอ่อนนุ่มจนอยากเอื้อมไปจับ แต่บางส่วนของมันคือสีที่ป้ายไว้บนผ้าเรียบ ส่วนงานอย่าง The Ice breaker ใช้ทั้งด้ายและผ้าฝ้ายย้อมมือมาเย็บซ้อนกับภาพ ทำให้พื้นผิวจริงกับพื้นผิวลวงอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่มิลลิเมตร
เสื้อผ้าในงานของเธอมักว่างเปล่า ไม่มีคนสวม แต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยของร่างกายที่เคยอยู่ ตะเข็บที่ตึง ปกที่พับ รอยยับที่ค้างอยู่ เธอเคยพูดถึงงานตัวเองในแง่ของการเปิดเผยบางอย่างที่คนเราซ่อนไว้ เสื้อผ้าจึงไม่ใช่แค่ของสวยงาม แต่เป็นเหมือนหลักฐานของคนที่หายไป
จุดสำคัญอยู่ตรงที่พื้นเพงานตัดเสื้อของเธอไม่ได้เป็นแค่เรื่องเล่าประกอบ แต่มันอยู่ในทุกการตัดสินใจ คนที่เคยตัดเย็บจริงจะรู้ว่าผ้าตกตัวอย่างไร ตะเข็บควรวิ่งทางไหน กระดุมกินพื้นที่แค่ไหน ความรู้ที่มาจากมือแบบนี้เองที่ทำให้ภาพลวงของเธอน่าเชื่อกว่าการวาดจากการมองอย่างเดียว
ปีนี้ผลงานชุดใหม่ของเธอจัดแสดงในนิทรรศการเดี่ยวชื่อ Discipline and Display ที่ Nino Mier Gallery ในนิวยอร์ก การจับคู่คำว่าวินัยกับการจัดแสดงก็บอกวิธีคิดของเธอไว้แล้ว งานตัดเสื้อคือเรื่องของระเบียบและความเป๊ะ ส่วนการนำมาแขวนบนผนังแกลเลอรีคือการเปลี่ยนของใช้ให้กลายเป็นสิ่งที่ถูกจ้องมอง
งานที่เดินข้ามเส้นระหว่างภาพวาดกับสิ่งทอแบบนี้ทำให้นึกถึงศิลปินอีกหลายคนที่ใช้ผ้าเป็นภาษาหลักของตัวเอง เช่น Marcos Kueh กับงานทอที่เล่าเรื่องบ้านเกิด ต่างคนต่างใช้เข็มและด้ายพูดในสิ่งที่พู่กันอย่างเดียวพูดไม่หมด
เมื่อคนดูเผลอเอื้อมมือไปเกือบแตะผ้าที่จริงๆ แล้วเป็นเพียงสี นั่นอาจเป็นช่วงเวลาที่งานของเธอทำงานสำเร็จที่สุด เพราะสิ่งที่เธอสนใจ อาจไม่ใช่ว่าอะไรจริงอะไรลวง แต่คือช่วงจังหวะสั้นๆ ที่เราหยุดเชื่อสายตาตัวเอง
ดูผลงานเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ของศิลปิน ameliacross.com และอินสตาแกรม @amelia__cross
ของทำมือชิ้นนี้จากร้าน Portjolio
Daydream Ring Mushroom แหวนที่ทำด้วยมือทีละวง มีรอยไม่เท่ากันเล็กน้อยเป็นเสน่ห์ เช่นเดียวกับงานของ Amelia Cross ที่ความเป็นของทำมือคือส่วนหนึ่งของเรื่องที่มันเล่า
Photo credit: ผลงานทั้งหมดโดย Amelia Cross
แรงบันดาลใจจากศิลปะและดีไซน์เพิ่มเติมได้ที่ Portjolio ที่ซึ่งเรื่องราวสร้างสรรค์ยังคงต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
